Mieczysława Dziemidowicza poznałem lata temu podczas Jarmarków Folkloru w Węgorzewie oraz na olsztyńskich Kaziukach-Wilniukach. Niedawno muzyk ten powołał do życia nową inicjatywę – kapelę „Cymbaluki” z Barczewa. Zespół, mimo stosunkowo krótkiego stażu, zdążył już zaprezentować się szerszej publiczności, w tym na Ogólnopolskim Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym.
Działalność Mieczysława Dziemidowicza to rzadki przypadek bezpośredniej kontynuacji tradycji rodzinnej, przeniesionej z Wileńszczyzny na Warmię.
 |
| Fot. Jerzy Łapo, MKL Węgorzewo 2024 r. |
Historia i specyfika instrumentu
Cymbały Dziemidowicza to instrument zbudowany przez jego ojca – cymbalistę pochodzącego z okolic Wilna. Po powojennych przesiedleniach ojciec nie przywiózł ze sobą własnego instrumentu, jednak odtworzył go na miejscu przy współpracy z lokalnym stolarzem.
Egzemplarz ten charakteryzuje się następującymi cechami technicznymi i historią eksploatacji:
-
Konstrukcja i brzmienie: Deska rezonansowa instrumentu uległa z czasem wypaczeniu i pęknięciu. Mimo to, po konsultacjach z lutnikami, zrezygnowano z generalnego remontu, aby nie naruszyć oryginalnego brzmienia instrumentu.
-
Strojenie i konserwacja: Ze względu na zagubienie oryginalnego klucza, do naciągania strun muzyk wykorzystuje odpowiednio dobrany klucz nasadowy. Pudło rezonansowe wykazuje dużą wrażliwość na wahania wilgotności powietrza oraz transport, co wymaga korekty stroju po każdej podróży.
-
Mobilność: Choć instrument służy głównie do grania domowego, rzadko opuszczając Barczewo, zdarzały się od tego wyjątki – został zabrany m.in. na występy chóralne do Hagen w Niemczech.
Dziemidowicz posiada w swojej kolekcji również drugi, nowszy egzemplarz o bardziej estetycznym wyglądzie, jednak z powodów brzmieniowych i sentymentalnych pierwszeństwo oddaje instrumentowi ojcowskiemu.
Metoda gry i stosunek do tradycji
Edukacja muzyczna Mieczysława Dziemidowicza opierała się na przekazie pokoleniowym bez użycia zapisu nutowego. Podstawy gry opanował w dzieciństwie, naśladując ruchy rąk ojca.
Jego podejście do muzykowania cechuje spory dystans wobec muzyki tradycyjnej:
-
Gra z pamięci: Wykonywany repertuar opiera się na strukturach zapamiętanych ze słuchu. Każdy występ muzyk rozpoczyna od melodii z repertuaru ojca. Wileński rodowód tych melodii potwierdzają sytuacje koncertowe – podczas spotkań z grupami z Białorusi, bez trudu je oni rozpoznawali i dołączali do nich śpiew.
-
Repertuar mieszany: Poza motywami wileńskimi (polki, walce, marsze) Dziemidowicz włącza do gry opracowania kolęd, pieśni chóralne oraz klasyczne miniatury instrumentalne, jak Romance d’Amour przypisywaną Antonio Gomezowi.
-
Estetyka amatorska: Muzyk otwarcie deklaruje się jako amator. Przedkłada ładunek emocjonalny i swobodę interpretacyjną nad techniczną perfekcję wykonawczą. W grze pozwala sobie na improwizację i modyfikowanie struktur rytmicznych.
Skład i charakterystyka kapeli „Cymbaluki”
Założona przez Dziemidowicza kapela „Cymbaluki” reprezentuje nietypowe zestawienie wykonawcze.
-
Skład instrumentalny: Zespół opiera się na jednoczesnym brzmieniu dwóch par cymbałów oraz bębenka.
-
Forma prezentacji: Większość repertuaru to utwory instrumentalne, w których brzmienie cymbałów bywa uzupełniane o partie wokalne.
Biorąc pod uwagę rzadkość występowania kapel opartych na zdwojonej obsadzie cymbałów, formacja z Barczewa stanowi istotny punkt na mapie współczesnych wykonawców muzyki tradycyjnej w województwie warmińsko-mazurskim.
Więcej bieżących informacji o koncertach i działalności zespołu można znaleźć na oficjalnym profilu na Facebooku.
👥 Cymbaluki [FACEBOOK]