Wystawa „Walc niebieski” w Lidzbarku Warmińskim: Powrót wileńskich cymbałów na warmińską ziemię

Po zakończeniu prezentacji w Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie wyjątkowa, jubileuszowa wystawa poświęcona pamięci mojego dziadka – Józefa Krupskiego – przygotowana z okazji 100-lecia jego urodzin, wyruszyła w dalszą drogę. Tym razem zagościła w sercu Warmii, w Lidzbarku Warmińskim.

Miejsce to ma dla historii muzyki cymbałowej w tym regionie znaczenie szczególne. W latach 1978–1988 w Lidzbarku Warmińskim odbywały się „Zajazdy cymbalistów”, które w późniejszym okresie zostały wchłonięte przez minifestiwal „Kaziuki-Wilniuki”. Rangę tych spotkań podnosiła niezwykła sceneria – muzykanci prezentowali swoje umiejętności na dziedzińcu oraz na scenie przy majestatycznym Zamku Biskupów Warmińskich, co tworzyło niezapomniany, podniosły klimat.

Archiwalne ślady w Instytucie Sztuki PAN

To właśnie podczas „Zajazdu cymbalistów” w 1988 roku na lidzbarskiej estradzie pojawił się Józef Krupski, któremu towarzyszył jego utalentowany uczeń i wnuk, 10-letni wówczas Andrzej Zajko. Wykonane wtedy utwory zostały zarejestrowane i do dziś spoczywają na analogowych taśmach szpulowych w Zbiorach Fonograficznych Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk (pod sygnaturami T5746–5747).

Zapis ten stanowi bezcenne dziedzictwo fonograficzne:

• Nagrania Józefa Krupskiego: marsz, trzy polki oraz trzy walczyki,
• Nagrania 10-letniego Andrzeja Zajko: marsz, dwie polki oraz dwa walce.

Choć nagrania te pozostają w archiwach IS PAN i czekają na szersze opracowanie, pamięć o tamtych koncertach wciąż żyje w świadomości lokalnej społeczności.

Wernisaż w Oranżerii Kultury

Symbolicznym domknięciem tej historii stał się wernisaż wystawy zatytułowanej „Walc niebieski”, który odbył się w sobotę 14 października 2017 roku o godzinie 17.00 w pięknych wnętrzach Oranżerii Kultury w Lidzbarku Warmińskim.

Ekspozycja pozwoliła odwiedzającym zagłębić się w biografię oraz dorobek Józefa Krupskiego, ukazać międzypokoleniowy przekaz tradycji muzycznej oraz przypomnieć o bogatych, kresowych korzeniach gry na cymbałach wileńskich, które tak mocno zakorzeniły się po wojnie na Warmii i Mazurach.